Ang problema lamang ay napakarami kong dalang gamit para sa opisina:

• Isang laptop (kasama na ang aking mahal na pen tablet at external hard disk),
• Dalawang pipitsuging cellphone,
• Isang Panasonic Lumix FZ28,
• Sandamakmak na chargers,
• Isang iPod Nano, at
• Isang notebook, isang planner, at mga papel (dokumento, scratch, at iba pa)

Maituturing akong minahan ng ginto ng kung sino mang magtatangkang magnakaw sa akin: sa dami ba naman ng dala ko kaninang umaga’y tiyak na tiba-tiba ang makakapagnakaw ng lahat ng gamit ko.

Gamitin mo ang imahinasyon mo at subukan mong isipin kung gaano kasikip ang puwesto ko sa jeep na puno ng pasahero kanina. Kandong ang dalawang bag na tangan ko, sikip na sikip akong nakikinig ng mga kanta ng Sugarfree sa iPod Nano kong naka-shoot sa kanang bulsa ng jacket ko.

Ilang minuto pa lamang pagkasakay ko ng jeep, may naramdaman akong kamay na kumikiliti sa kanang bahagi ng tiyan ko. Sa bahaging iyon nakatapat ang kanang bulsa ng jacket ko, kung nasaan nakatago ang iPod ko.

Kamay sa bulsa: magnanakaw?

Naiirita na ako sa pangangalabit ng lalaking nakaupo sa kanan ko ngunit may mas nakakairita pang nangyari. May lalaki sa harap kong “nakahulog” raw ng barya sa harap ko kaya’t sinusubukan niyang itaas ang paa ko (habang may kumakalabit sa loob ng bulsa ng jacket ko, habang nakikinig ako ng mga kanta Sugarfree galing sa iPod ko) upang maabot ang barya sa ilalim ng upuan ko.

“Hindi ko maabot, itaas mo nga ‘yang paa mo,” sabi ng lalaki sa harap ko.

“Itaas mo kasi para makuha niya ‘yung barya,” sabi ng lalaki sa kanan ko.

Mga tarantado pala kayo eh. Halata naman kung anong ginagawa niyo mga putanginakayo.

“Hay buhay, hay buhay,” ang patuloy na pagkanta ni Ebe Dancel sa earphones ko. “Hay buhay nga naman. Hay buhay nga…”

Naputol ‘yung kantang tumutugtog sa tenga ko, ngunit nakasabit pa rin ‘yung earphones sa tenga ko. Mabilis kong nilingon ang bulsa ko sa kanan: nakausli ang puting cord ng earphones ngunit hindi na nakasaksak sa iPod Nano.

Nasa kamay ng katabi ko ang iPod Nano ko. “Nahulog mo,” sabi niya, dahil huling-huling nasa kamay pa niya ‘yung iPod at katabing-katabi pa ng bulsa ko.

“Eh tarantado ka pala eh, kanina mo pa sinusubukang dukutin ‘yan, halatang-halata kayong mga magnanakaw kayo eh!” sigaw ko sa kanila. Nanlisik ang mga mata ko at hindi ako nakaramdam ng takot. Galit ang naramdaman ko dahil nakakainsultong sa buong proseso ng pagtatangka nila akong nakawan ay binigyan ko na sila ng mga indikasyon na alam ko ang putanginang mga pinaggagagawa nila.

Itinabi ng mamang drayber ang jeep at dali-daling tumakbo ang mga kupal na salarin palabas ng jeep. Apat sila. Hindi nila nakuha ang iPod ko.

“Nakuhanan ka ba?” tanong sa akin ng drayber.

“Cellphone mo, nandiyan ba?” tanong sa akin ng babae sa harapan ko.

“I-check mo bag mo, wala bang laslas?” tanong sa akin ng isa pang ale sa kabilang dulo ng jeep.

“Wala po, wala po,” ang paliwanag ko. “Alam ko pong sinusubukan nila akong nakawan. Alam ko rin pong napansin niyo iyon at iyon ang dahilan kung bakit malakas ang loob kong hintayin silang gawin ang gusto nilang gawin. Hindi ko lamang alam kung ilan sila. Kung isa lang, kung dalawa lang, baka madalian pa tayong pagtulungan o isumbong sa pulis ‘yang mga ‘yan. Kaso apat. Pasalamat nalang sila at marami sila. Hindi ako lalaban sa apat. Pero kung dalawa laban sa katorseng tao, hindi naman nila tayo siguro sasaksaking lahat, hindi ba?”

Sa totoo lang, hindi ko na naiintindihan ‘yung mga pinagsasasabi ko sa mga kapwa ko pasahero: may halong kaba at pagmamadali ‘yung boses ko. Bumababa ako ilang daang metro ang layo mula sa pinagbabaan sa mga magnanakaw at binuksan ang dalawang bag na dala ko, para lamang makasiguro.

Walang nawala. Buhay pa ako. Salamat.

(Nangyari ito kaninang umaga sa Marcos Highway, kalalampas lamang ng Sta. Lucia at Robinson’s Metro East. Mag-ingat. Hindi ako si Batman at kung nasaksak ako, malamang ay di na ako nagsusulat ng blog entry na ito.)

(Update: Pasensya na sa gang na nagtangkang magnakaw sa akin. “Laglag-Barya” Gang pala, at hindi “Hulog-Barya,” pero ano man ang pangalan ng grupo ninyo, putang ina ninyo pa rin.)